Η συγγραφή υπάρχει παράλληλα στη ζωή μου με οτιδήποτε κάνω, από την παιδική μου ηλικία. Αν σκεφτεί κανείς ότι, στα γενέθλια των 11 χρόνων μου, ζήτησα από τους συμμαθητές μου να γράψουμε ένα συμμετοχικό διήγημα… όπως και έγινε.

Γράφω σε καθημερινή σχεδόν βάση, από το 2009. Το προσωπικό μου ιστολόγιο ήταν διέξοδος έκφρασης αναφορικά με οτιδήποτε μου έλκυε την προσοχή και με συγκινούσε.

Οι άνθρωποι. Η διάδραση μαζί τους. Καταστάσεις που θα ήθελα να αλλάξω στη δημόσια καθημερινότητα. Ντοκιμαντέρ που με συγκλόνισαν. Μα κυρίως οι ιστορίες των «απλών ανθρώπων» - όπως θα έλεγε ο Γάλλος ιστορικός Ζακ Λε Γκοφ.

Ένιωθα την ανάγκη να το καταγράψω να μείνει για πάντα ζωντανή αυτή η μικρή λεπτομέρεια που φώτιζε αισιόδοξα την καθημερινότητά μου.

Η περίοδος του covid-19 υπήρξε καταλυτικός παράγοντας, καθώς η παύση των εργασιών ανακαινίσεων, μου προσέφερε τον χρόνο και την απαραίτητη απομόνωση προκειμένου να αντιμετωπίσω τη συγγραφή με υπευθυνότητα.

Επίσης μια εσωτερική ανάγκη να δοκιμαστώ σε κάτι πιο υπαρξιακό, καθώς συχνά η ενασχόληση με την αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων κινείται σε ένα πιο πρακτικό επίπεδο, αυτό της διασφάλισης ενός αισθητικά εναρμονισμένου και λειτουργικού περιβάλλοντος.

Μα βαθιά πιστεύω ότι το ουσιώδες μπορεί να το συναντήσει κανείς και σε ένα καθ'όλα ταπεινό ή ακόμη και ανοργάνωτο περιβάλλον, αρκεί αυτό να κατοικείται από άνθρωπο.

Ο άνθρωπος που βρίσκεται στο επίκεντρο της αρχιτεκτονικής μου, βρίσκεται και στο επίκεντρο της γραφής μου. Τη θεωρώ φυσική πορεία αυτήν την μεταπήδηση από την αρχιτεκτονική στη συγγραφή.

Αντικατοπτρίζει την αγάπη μου προς τον «Άλλον».

Βιβλιοπαρουσίαση στο Μέγαρο Μουσικής